Million Dollar Baby


Million Dollar Baby

Titel     Recensies
 Million Dollar Baby Productie    2004
Categorie   
Nee-het-is GEEN-boksfilm
Regisseur    Clint Eastwood
Met           
Morgan Freeman, Hilary Swank, Clint Eastwood
10 sterren We voorspelden het al in ons jaaroverzicht van 2004: Million Dollar Baby gaat de Oscar winnen voor beste film. Niet geheel ontbloot van zelfgenoegzaamheid kunnen we zeggen dat we gelijk hebben gekregen. Maar was het terecht? Was dit echt de beste Engelstalige film van 2004?

Million Dollar Baby is de film die niemand wilde maken, en zelfs Hollywood-legende Clint Eastwood heeft moeten kletsen als Brugman om het gedaan te krijgen. Er is aan de productie weinig ruchtbaarheid gegeven, er is nauwelijks reclame voor gemaakt en vrijwel niemand wist er iets van. Halverwege december 2004 werd de film beperkt vertoond – om in aanmerking te kunnen komen voor een Oscar-nominatie – en meteen hoorde je het overal: deze film gaat winnen. Vlak voor de uitreikingen was men niet meer zo zeker: er was teveel controverse rondom de film, het onderwerp was te moeilijk.

Huh? Te moeilijk? Een film over het vrouwelijk bokscircuit? Rockette? Maar ho even, dit is helemaal geen boksfilm. In het eerste deel maken we kennis met Frankie Dunn (Eastwood zelf), eigenaar van een boks-school en bokstrainer die het net niet heeft gemaakt, die door een gebeurtenis uit het verleden te voorzichtig is met zijn boksers. In de ‘Hit Pit’ (prachtige naam voor een boks-school) werkt ook Eddie ‘Scrap Iron’ Dupris (Morgan Freeman), een oud-bokser. Op een dag stapt Maggie Fitzgerald (Hilary Swank) binnen en begint tegen een zandzak aan te slaan, ogenschijnlijk gespeend van ieder boks-talent. Wanneer ze Frankie vraagt of hij haar wil trainen is het antwoord een resoluut ‘nee’. Toch blijft ze doorgaan en terugkomen, en Frankie blijft nee zeggen. De enige die iets in haar ziet is Scrap en hij pleit voor haar bij Frankie. Uiteindelijk gaat Frankie akkoord en hij begint haar te trainen.

Maggie blijkt weliswaar geen natuurtalent te zijn, maar ze beschikt over heel veel wilskracht, en bovendien over een waarachtige mokerslag van een rechtse. De meesten van haar tegenstanders gaan knock-out in de eerste ronde, soms zelfs zonder zelf een klap te hebben uitgedeeld. Langzaamaan begint haar ster te rijzen en wordt een titelgevecht onvermijdelijk.

Je verwacht dan een lang uitgesponnen gevecht waarin onze heldin bijna ten onder gaat maar uiteindelijk toch nog, in de laatste ronde, op het allerlaatste moment, ergens een extra koppel paardenkrachten vandaan haalt, haar tegenstander vermorzelt en kampioen wordt, maar zo makkelijk maakt Eastwood zich er niet vanaf. Tijdens het titelgevecht neemt de film een zeer radikale wending, die ik hier niet ga weggeven. Ik ga zelfs helemaal niets meer vertellen over het verhaal, dat zou de ervaring verpesten voor wie nog wil gaan kijken. Het volstaat te zeggen dat in het tweede gedeelte alle clichés worden vermeden, terwijl er toch ruimschoots gelegenheid was om in sentimentaliteit te verzinken. Hulde aan Eastwood, die daar kennelijk niets van wil hebben.

Voor mij heeft Million Dollar Baby die Oscar meer dan verdiend. Een perfecte film, zonder opsmuk, zonder onzin, zonder vals sentiment. Een film over een man en een vrouw die geen amoureuze relatie hebben en geen familie zijn, maar een vooral spirituele band hebben die verder gaat dan menig huwelijk. Dichter dan dit komt film niet bij het echte leven.

Clint Eastwood is nu precies vijftig jaar bezig in Hollywood, zijn debuut was in 1955 (in het meer dan fantastische *kuchekuch* Revenge of the Creature). Hij heeft nu met Million Dollar Baby de Oscars opgepikt voor Beste Regie en Beste Film, terwijl de twee andere hoofdrolspelers in deze film de Oscar hebben gekregen voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol en Beste Mannelijke Bijrol. Rust Eastwood, na deze ultieme beloning, op de lauweren? Nee, hij vindt zichzelf nog maar een broekie en werkt nu aan Flags of Our Fathers, een film over de strijd op Iwo Jima. Dat die maar net zo mooi mag worden als Million Dollar Baby!

[RJ]
8 sterren Toen ik de aankondigingen las, dacht ik nog: "...een boksfilm...?' Ik had dus niet goed gelezen. Het is een film waarin 'toevallig' wordt gebokst. Een groot deel van de film speelt zich dan ook in de boksschool of in de boksring af, maar het is meer de setting voor het verhaal dan dat het alleen maar over boksen gaat. Het is een menselijk drama dat zich afspeelt tussen de 3 hoofdkarakters Frank Dunn, Maggie Fitzgerald en Scrap. Het eerste stuk is een demonstratie van de 'drive' en het doorzettingsvermogen en de wil om te slagen van Maggie en krijgt z'n werkelijke plaats in de film door het laaste gedeelte van de film, een plotwending die je nauwelijks ziet aankomen, maar waar Frank en vooral Crap bang voor zijn. Een fraaie en sterke, menselijke film over hoop, wanhoop en, oh... ironie, de wil tot leven.

[BB]